O tym, czy jakaś cecha ujawni się w przypadku danego organizmu żywego, decyduje nie tylko to, czy jest ona zakodowana w DNA (czym zajmuje się genetyka), ale również to, czy związane z nią białko rzeczywiście jest produkowane w komórkach (jeden z przedmiotów zainteresowania tzw. epigenetyki). Elizabeth Thomas z The Scripps Research Institute (TSRI) w La Jolla (USA) i współpracownicy poddali niedawno badaniom kilkadziesiąt próbek kory przedczołowej pobranych pośmiertnie od pacjentów ze schizofrenią, zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi oraz osób bez zaburzeń umysłowych.

Jak podano w internetowym wydaniu czasopisma „Translational Psychiatry” z 20 grudnia, młodzi przedstawiciele drugiej i trzeciej spośród wyżej wymienionych kategorii ludzi okazali się charakteryzować obniżeniem tempa produkcji niektórych białek biorących udział w funkcjonowaniu mózgu. W przypadku osób chorych na schizofrenię proces powstawania tych protein był szybki nawet w młodości.

Ponieważ analogiczne zjawiska zaobserwowano wcześniej u pacjentów z problemami neurologicznymi takimi jak choroba Parkinsona czy Huntingtona, można przypuszczać, że leki przeciw tym schorzeniom mogą znaleźć zastosowanie również w leczeniu schizofrenii i innych zaburzeń psychotycznych.