Badania ginekologiczne i USG pozwalają na wykrycie raka jajnika dopiero wtedy, gdy jego średnica jest większa niż 5 cm. Znacznie lepszą metodą jest pomiar poziomu glikoproteiny CA-125 we krwi. Brytyjski Instytut Zdrowia i Doskonałości Klinicznej, którego dyrektorem praktyki klinicznej jest Fergus Macbeth, wydał w kwietniu instrukcję odnośnie diagnostyki i wstępnego postępowania w przypadkach występowania tego nowotworu.

Jak podano w tej publikacji, kobiety (zgłasza starsze niż 50 lat) powinny podlegać badaniom przesiewowym polegającym na wykrywaniu CA-125, jeżeli przewlekle występują u nich: wzdęcia, poczucie pełności po niezbyt obfitych posiłkach (a nawet na czczo), ból w obrębie miednicy lub brzucha i częstsze oddawanie moczu.

Wyniki te mają szczególne znaczenie wobec faktu, że rak jajnika nazywany jest „cichym zabójcą”, ponieważ jego objawy są niezbyt charakterystyczne, przez co mogą sugerować jakąś inną chorobę, np. zespół drażliwego jelita. Jak w przypadku innych nowotworów, wcześniejsze wykrycie znacznie zwiększa szanse skuteczne wyleczenie lub znaczące przedłużenie długości życia pacjenta.