Wyniki najnowszych badań klinicznych spowodowały ponowne rozważenie kwestii stosowania terapii hormonalnej (HT). Dla pacjentek źle znoszących standartowe dawki hormonów zaproponowano niskodawkową terapię.
Celem pracy była ocena niskodawkowej i bardzo niskodawkowej terapii estrogenowej (ET) stosowanej do kontroli objawów wazomotorycznych. Do badania włączono 35 zdrowych kobiet postmenopauzalnych, u których miały miejsce objawy zespołu klimakterycznego o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego. Oceny objawów dokonano stosując zmodyfikowany wskaźnik Kuppermana (KI) po upływie 3 miesięcy od początku terapii. Grubość endometrium oceniono przy pomocy badania ultrasonograficznego. Pacjentkom losowo przydzielono jedną z niżej wymienionych terapii: 1) terapia skoniugowanymi estrogenami (ECE) 0.156 mg/doba (bardzo niska dawka)(n=18) lub 2) ECE 0.312 mg/dobę (niska dawka) (n=17) przez okres 12 tygodni.
Analizę statystyczną wykonano przy zastosowaniu testu t studenta. W grupie 1 i 2 zaprzestanie terapii miało miejsce w odpowiednio 33,3% i 47% przypadków. Wskaźnik KI pod koniec badania wynosił 47.8+/-37.9 dla grupy 1 oraz 48.9+/- 33.2 dla grupy 2. Dokonując oddzielnego porównania obu grup stwierdzono, iż KI obniżył się w grupie 1 lecz spadek ten nie był statystycznie znamienny. W grupie 2 natomiast zaobserwowano znaczny spadek KI. Grubość endometrium podwyższyła się z 2.5+/- 1.0 do 4.2+/-1.7 w grupie 1 oraz z 3.5+/-1.3 do 6.0+/- 1.4 w grupie 2.
Zastosowanie niskich i bardzo niskich dawek ET było pomocne w zmniejszaniu objawów zespołu klimakterycznego.
Celem pracy była ocena niskodawkowej i bardzo niskodawkowej terapii estrogenowej (ET) stosowanej do kontroli objawów wazomotorycznych. Do badania włączono 35 zdrowych kobiet postmenopauzalnych, u których miały miejsce objawy zespołu klimakterycznego o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego. Oceny objawów dokonano stosując zmodyfikowany wskaźnik Kuppermana (KI) po upływie 3 miesięcy od początku terapii. Grubość endometrium oceniono przy pomocy badania ultrasonograficznego. Pacjentkom losowo przydzielono jedną z niżej wymienionych terapii: 1) terapia skoniugowanymi estrogenami (ECE) 0.156 mg/doba (bardzo niska dawka)(n=18) lub 2) ECE 0.312 mg/dobę (niska dawka) (n=17) przez okres 12 tygodni.
Analizę statystyczną wykonano przy zastosowaniu testu t studenta. W grupie 1 i 2 zaprzestanie terapii miało miejsce w odpowiednio 33,3% i 47% przypadków. Wskaźnik KI pod koniec badania wynosił 47.8+/-37.9 dla grupy 1 oraz 48.9+/- 33.2 dla grupy 2. Dokonując oddzielnego porównania obu grup stwierdzono, iż KI obniżył się w grupie 1 lecz spadek ten nie był statystycznie znamienny. W grupie 2 natomiast zaobserwowano znaczny spadek KI. Grubość endometrium podwyższyła się z 2.5+/- 1.0 do 4.2+/-1.7 w grupie 1 oraz z 3.5+/-1.3 do 6.0+/- 1.4 w grupie 2.
Zastosowanie niskich i bardzo niskich dawek ET było pomocne w zmniejszaniu objawów zespołu klimakterycznego.
Autor opracowania: Carranza-Lira S et al.
Recenzenci: Prof. dr hab. n. med. Anita Olejek (Konsultant Wojewódzki z Zakresu Położnictwa i Ginekologii - woj. śląskie). Dr n. med. Piotr Bodzek.
Źródło tekstu: Int J Fertil Womens Med. 2006 Jul-Aug;51(4):171-5.
