Polega na urojeniowym przeświadczeniu o niewierności, skierowanym w stosunku do swojego partnera (małżonka). W praktyce przejawia się nieustannym poszukiwaniem dowodów, mających świadczyć i potwierdzać zdradę. Do najczęstszych zachowań należy przeszukiwanie kieszeni ubrań, przeglądanie szuflad, sprawdzanie połączeń telefonicznych. Osoby dotknięte tym zaburzeniem często wynajmują szpiegów, którzy mają dowieść rzekomej zdrady małżonka. Rozmowa skierowana jest przede wszystkim na ujawnienie dowodów niewierności. Prowadzi to często do kłótni, dezorganizuje życie rodzinne. Największym zagrożeniem jest jednak przemoc, skierowana na rzekomo niewiernego partnera. Czasem kończy się zabójstwem.

Jak wspomniano wcześniej, przekonanie o niewierności w większości przypadków jest urojeniem, jednak niekiedy może przybierać formę idei nadwartościowej. Nasila się w stanach depresyjnych i lękowych. Może występować jako samodzielne schorzenie, współistnieć z innymi lub stanowić składową wielu zaburzeń (np. schizofrenii, depresji).

Postępowanie zależne jest od tego, czy zespół istnieje jako samodzielne zaburzenie, czy też stanowi składową innej jednostki klasyfikacyjnej. W drugim przypadku wymaga podejścia kompleksowego. W obu jednak przypadkach podstawowe leczenie stanowią leki przeciwpsychotyczne. Stosowane są różne formy psychoterapii (behawioralna, terapia małżeńska). Jest ona jednak szczególnie trudna ze względu na treść urojeń.