Każde laboratorium ma swoją metodykę oznaczania żelaza w surowicy. Z tego powodu wyniki z różnych laboratoriów mogą się różnić jednostkami i zakresami norm. Otrzymany wynik zawsze należy odnosić do norm podanych na wydruku z laboratorium wykonującego badanie, a nie do norm znalezionych w literaturze.

Obniżony poziom żelaza nie zawsze powoduje niedokrwistość. W łagodniejszych postaciach niedoboru żelaza, jego stężenie w magazynach tkankowych jest niskie, ale stężenie hemoglobiny pozostaje jeszcze w granicach normy. Pomimo tego dziecko może już wtedy mieć dolegliwości, z których najczęstsze są: złe samopoczucie, osłabienie, podatność na infekcje, suchość i szorstkość skóry oraz bóle i zawroty głowy.

Główną przyczyną niedoboru żelaza jest jego niedostateczne spożycie (niedobór pokarmów bogatych w żelazo, dieta wegetariańska). Do niedoboru żelaza często dochodzi w okresach zwiększonego zapotrzebowania na ten pierwiastek. Zdarza się tak w okresach szybkiego wzrostu (1-2 rok życia oraz okres dojrzewania) i w przypadkach dużych strat krwi, na przykład przy obfitych miesiączkach u dziewcząt.

Niedobór żelaza może też być objawem toczącego się w organizmie przewlekłego procesu zapalnego, lub objawem zaburzeń jelitowych upośledzających wchłanianie (celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, alergiczne zapalenie jelit, masywne zakażenia pasożytnicze).