Najczęściej przyczyną zatrucia jest przypadkowe spożycie kwasów nieorganicznych (solny, siarkowy, azotowy), lub organicznych (octowy, mrówkowy, szczawiowy, mlekowy). Zwykle są to substancje przechowywane w domu, ale nieodpowiednio zabezpieczone, co powoduje ryzyko przypadkowego spożycia przez dziecko. Silne kwasy są też obecne w płynach używanych w gospodarstwie domowym do mycia urządzeń sanitarnych. Szczęśliwie w wielu przypadkach silne działanie żrące, powodujące bardzo szybkie uszkodzenie śluzówek jamy ustnej, sprawia, że dziecko nie połyka kwasu, ale wypluwa przypadkowo spożyty płyn i uszkodzenia dotyczą tylko jamy ustnej. Znacznie groźniejsze jest połknięcie nawet małej ilości żrącego kwasu, bowiem powoduje on martwicę skrzepową ścian przełyku i żołądka z tendencją do powstawania głębokich owrzodzeń, mogących doprowadzić do przedziurawienia przełyku lub żołądka. Bardzo groźne jest też przypadkowe dostanie się cząstek kwasu do dróg oddechowych, grozi to bowiem gwałtownym skurczem krtani. Objawy spożycia kwasu to silny ból w jamie ustnej, przełyku i nadbrzuszu. Pacjent nie może łykać, krztusi się śliną, wymiotuje treścią fusowatą ze strzępkami uszkodzonej błony śluzowej. W jamie ustnej widać zaczerwienienia lub owrzodzenia. Przy zatruciu silnymi kwasami nieorganicznymi zmiany w jamie ustnej przybierają barwę żółtawą (kwas azotowy), białawą (kwas solny), lub są sczerniałe (kwas siarkowy). Przy braku odpowiedniego leczenia rozwija się wstrząs i niewydolność krążeniowo-oddechowa. Jeżeli pacjent przeżyje, grozi mu powstawanie blizn w przełyku powodujących zwężenie i niedrożność górnego odcinka przewodu pokarmowego.