Zgodnie z instrukcjami WHO, w pełni zaakceptowanymi przez Polskie Towarzystwo Pediatryczne, szczepienie należy odroczyć w przypadku stwierdzenia u dziecka ostrego stanu chorobowego z gorączką lub zaostrzenia choroby przewlekłej. Nie powinno się natomiast rezygnować ze szczepienia przy niewielkich dolegliwościach takich jak pokasływanie, zatkany nos, objawy alergii, katar sienny. Takie stany trwają często miesiącami i nie są ostrą chorobą.

Błędem jest również zwalnianie ze szczepień dzieci:

• niedożywionych,
• wcześniaków i dzieci urodzonych z niską masą ciała,
• dzieci stosujących aktualnie antybiotyk (bez objawów ostrej infekcji) lub miejscowe maści sterydowe.

Nie powinno się odraczać szczepień u dzieci z przewlekłymi chorobami

• skóry, 
• serca,
• płuc,
• nerek,
• wątroby
• układu nerwowego,

jeżeli choroby te są w okresie wyrównania i nie postępują.

Dzieci z zaburzeniami odporności można szczepić szczepionkami zabitymi, nie należy natomiast stosować u nich szczepionek żywych, atenuowanych. Co najmniej 3-miesięcznego odroczenia od szczepień żywymi szczepionkami wymagają natomiast dzieci, u których podano preparat krwi lub immunoglobulin. Poprawnym przeciwwskazaniem jest także udowodniona nadwrażliwość na jeden ze składników używanych do produkcji szczepionki (np. antygen białka kurzego lub neomycynę).