Częstość występowania obu jednostek jest podobna i wynosi 3-6 % (dane z literatury niejednoznaczne). Rozpoznanie dystymii następuje zazwyczaj w pierwszej lub drugiej dekadzie życia, cyklotymii – w drugiej lub trzeciej. Zaburzenia te dezorganizują życie społeczne, wiążą się często z nadużywaniem alkoholu. Są czynnikiem ryzyka wystąpienia zaburzeń psychicznych: dystymia - depresji, cyklotymia – choroby afektywnej dwubiegunowej.

Jak wspomniano wcześniej, pomiędzy wymienionymi jednostkami istnieją także liczne różnice. Należy do nich przede wszystkim podejście terapeutyczne. W przypadku leczenia dystymii postępowanie zbliżone jest do farmakoterapii depresji. Warto wspomnieć, że dawki leków muszą być stosunkowo duże, dlatego należy wybierać preparaty o małych objawach niepożądanych. W przypadku cyklotymii lekami z wyboru są stabilizatory nastroju (nie potwierdzono przewagi któregoś z nich). Dopełnieniem farmakoterapii jest psychoterapia, stosowana zarówno w przypadku dystymii, jak i cyklotymii.

Dystymię odróżnia od depresji także przewlekły przebieg – dla rozpoznania dystymii potrzebny jest minimum dwuletni okres występowania objawów (podobne kryterium stosuje się do cyklotymii).
Współwystępowanie zaburzeń dystymicznych i depresji nazywa się podwójną depresją (double depression).

Wymienione zaburzenia jeszcze niedawno były uważane za zaburzenia osobowości, obecnie znajdują się w grupie zaburzeń afektywnych.