Za główne objawy konieczne do rozpoznania otępienia uważa się osłabienie pamięci oraz funkcji intelektualnych w takim nasileniu, iż wypływa to na czynności dnia codziennego (np. mycie się, ubieranie, jedzenie, higienę).

Chorzy nie potrafią odnaleźć podstawowych przedmiotów w znanym sobie środowisku (np. łyżki w szufladzie u siebie w domu), odkładają rzeczy w nieprawidłowe miejsca (np. mydło odkładają do lodówki), wielokrotnie wykonują te same czynności (np. kilkakrotnie zażywają leki), w nowych miejscach stają się zagubieni i trudno przyswajają nowe informacje.

LECZENIE

Jeśli przyczyną otępienia jest inna podlegająca leczeniu choroba (np. zaburzenia krążenia, niedoczynność tarczycy, czy zaburzenia wchłaniania witamin) to szybka diagnoza i leczenie przyczynowe dają niejednokrotnie dobre efekty.

Natomiast pierwotne procesy zwyrodnieniowe mózgu są chorobami postępującymi i leczenie sprowadza się do spowolnienia ich przebiegu. Dobór leku uzależniony jest od typu otępienia oraz od nasilenia choroby.

Ważną rolę w leczeniu odgrywa również trening funkcji poznawczych, głównie pamięci. Zachęca się chorych do wykonywania wysiłku umysłowego (we wczesnych stadiach rozwiązywanie krzyżówek, czytanie książek, próby organizacji codziennych zajęć).