Bardzo ważnym elementem definicji anemii jest uzależnienie norm od wieku, w jakim jest dziecko. Noworodek przychodzi na świat z ilością hemoglobiny znacznie większą niż u dorosłych (średnio 19,0 g%). Z tego powodu u noworodka anemią nazywa się każdy poziom hemoglobiny niższy od 15,0 g%.

W następnych miesiącach życia dziecka duża ilość krwinek czerwonych rozpada się i dziecko wchodzi w okres tzw. fizjologicznej niedokrwistości, przypadający na 2-3 miesiąc życia. W tym wieku dopuszczalną prawidłową wartością hemoglobiny jest 10,0 g%, a według niektórych podręczników stężenie hemoglobiny w wieku 3 miesięcy może przejściowo spadać nawet do 9,0-9,5 g%.

U wcześniaków fizjologiczna niedokrwistość w 2-3 miesiącu życia jest jeszcze wyraźniejsza i stężenie hemoglobiny może spadać u nich do poziomu 8,0 g%. Przyczyną niedokrwistości w okresie niemowlęcym jest przede wszystkim brak odpowiednich zapasów żelaza, zgromadzonych w okresie życia płodowego. Dotyczy to zwłaszcza dzieci, których matki miały w ciąży anemię, dzieci urodzonych przedwcześnie (najwięcej żelaza płód gromadzi w ostatnich 4 tygodniach ciąży - pomiędzy 36 i 40 tygodniem), dzieci u których przy porodzie doszło do znacznej utraty krwi oraz dzieci z ciąż mnogich (żelazo spożywane przez matkę musiało być wówczas dzielone na 2 lub 3 dzieci...).

W życiu pozapłodowym głównym czynnikiem ryzyka anemii i niedoboru żelaza jest karmienie sztuczne (z mleka matki żelazo wchłania się znacznie lepiej niż ze sztucznych mieszanek) oraz opóźnianie wprowadzania soków i bogatych w żelazo pokarmów stałych.