Najczęściej (w 97% przypadków) nadmierny wzrost ma charakter rodzinny i jest wariantem prawidłowego wzrastania i rozwoju. Jedno lub oboje rodziców są wysocy. Masa ciała i długość urodzeniowa dziecka są prawidłowe, natomiast przyspieszenie wzrastania rozpoczyna się od około 3-5 roku życia. Wiek kostny dziecka odpowiada jego wiekowi kalendarzowemu. Zwykle z problemem tym do lekarza zwracają się dojrzewające dziewczęta.

Po wystąpieniu pierwszej miesiączki dziewczęta rosną jednak niewiele (średnio jeszcze o 6 cm). Rzadką przyczyną wysokiego wzrostu jest gigantyzm przysadkowy, wynikający z nadmiernego wydzielania hormonu wzrostu. Przyspieszenie tempa wzrastania następuje zwykle około 10 roku życia. Towarzyszy mu zwykle osłabienie, nadmierna potliwość, bóle głowy, zaburzenia widzenia, drętwienie dłoni i stóp. Jeśli do zwiększenia wydzielania hormonu wzrostu dochodzi po zakończeniu okresu wzrastania kości długich – pojawia się pogrubienie rysów twarzy, powiększenie nosa, uszu, żuchwy, dłoni i stóp.

U chłopców nadmiernie wysoki wzrost występuje w zespole Klinefeltera. Choroba ta jest związana z zaburzeniem w obrębie chromosomów i ujawnia się zwykle w okresie dojrzewania. Charakterystyczny jest wysoki wzrost, szczupła sylwetka ciała z długimi kończynami górnymi i dolnymi (rozpiętość ramion przekracza wzrost całkowity), skąpe owłosienie twarzy i łonowe oraz małe, twarde jądra.

Częste jest też powiększenie gruczołów piersiowych (ginekomastia). Przyspieszenie tempa wzrastania występuje również w przedwczesnym dojrzewaniu płciowym. Na skutek wzmożonego, przedwczesnego wydzielania hormonów płciowych dzieci te początkowo są wyższe od rówieśników, niemniej jednak z powodu przedwczesnego zarastania chrząstek wzrostowych nieleczone przedwczesne dojrzewanie płciowe sprawia, że wzrost ostateczny tych osób jest niski.