Lęk napadowy należy do grupy zaburzeń lękowych. Charakteryzuje się występowaniem napadów nagłego, bardzo silnego lęku, który trwa co najmniej kilka minut. Takiego napadu nie można przewidzieć. W trakcie napadu występują objawy wegetatywne - przyspieszenie tętna, duszność, hiperwentylacja (przyspieszenie oddechu), pocenie się, zawroty głowy, parcie na pęcherz.

Oprócz objawów związanych z ciałem pojawiają się także objawy psychiczne-poczucie zagrożenia życia lub utraty kontroli nad sobą, obawa, że „się zwariuje”. Napad lęku jest tak nieprzyjemnym przeżyciem, że osoby, które go doświadczyły zaczynają unikać sytuacji, w których pojawił się pierwszy napad. Prowadzi to do rozwoju agorafobii.

Zawsze należy wykluczyć czy napady lęku nie są efektem choroby somatycznej. Lęk napadowy może występować w przebiegu nadczynności tarczycy, napadowej hipoglikemii, guza chromochłonnego nadnerczy, tężyczki, ostrej choroby niedokrwiennej serca. Przed postawieniem rozpoznania „lęku napadowego” i rozpoczęciem leczenia lekarz powinien zlecić odpowiednie badania. Do ostatecznego rozpoznania należy stwierdzić wystąpienie kilku ciężkich napadów leku w okresie 1 miesiąca.
Podstawową metodą leczenia jest psychoterapia prowadzona jednocześnie z farmakoterapią.