Ludzie już od zarania dziejów próbowali odkryć oblicze śmierci. W starożytnej Grecji śmierć utożsamiana była z synem Nocy, bratem Snu Tanatosem. W czasach średniowiecza popularny był „danse macabre” czyli taniec śmierci. Ta alegoria miała uzmysłowić ludziom, iż wszyscy są równi w godzinie zakończenia życia. Motyw śmierci poruszali wielcy pisarze jak Jan Kochanowski w swych trenach, Władysław Reymont w Chłopach, Henryk Sienkiewicz w Ogniem i Mieczem czy Tadeusz Borowski w swym zbiorze opowiadań. Każdy z nas niezależnie od epoki, znalazł by dla siebie odpowiednią lekturę, która poprzez symbolikę obrazuje śmierć. Mimo upływu lat, afirmacja śmierci stale jest trudna. Jak jednak zrozumieć ostatnie chwile życia w obliczu tragedii?

Każdy z nas może zadać sobie to pytanie: dlaczego tak się stało? Nie ma na świecie słów, które mogą wyrazić jak wielki jest ludzki żal w obliczu odejścia bliskich nam osób. Najtrudniej pogodzić jest się z tym, że zostają tylko wspomnienia.

#Strona#

Zdjęcia tych, którzy odeszli nagle tworzą archiwum ich własnych wzlotów i upadków. Wiadomość o śmierci, jest ogromnym ciosem dla każdego człowieka. Pojawia się chaos emocjonalny, łzy wzruszenia, które są jak najbardziej naturalnym odruchem. Strach i niepewność, pustka oraz wspomnienia.

Trudno jest nam się pogodzić z rzeczywistością. Mamy wrażenie, że ból jest silniejszy od nas samych. Nie potrafimy się pogodzić. Zadajemy wciąż retoryczne pytanie: dlaczego?

Ksiądz Twardowski napisał: „Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą". Słowa te są wskazówką na dalsze życie.

A co jeśli nie potrafimy pokochać...? To przynajmniej doceńmy i uszanujmy. Warto zatrzymać się na chwilę w zastanowieniu po co żyjemy. Musimy uzmysłowić sobie kiedy we własnym życiu postawić kropkę, a kiedy minutę ciszy.