W latach 70-tych Francuzi wprowadzili go w swych produkcjach filmowych. Kobiety z pasją nosiły sukienki w grochy, długie rękawiczki oraz buty na platformach. Inne elementy garderoby jak np. płaszcze, były proste. Posiadały symboliczne wstawki oraz guziki.

Do takiego zestawu dołączano oficerki, czyli długie kozaki zapinane na klamry. Torebka przeważnie była mała, zapinana na zatrzask. Okres modernizmu w latach powojennych ukształtował modę w dość charakterystyczny sposób. Dzisiaj słowo „retro” kojarzone jest z czymś pozytywnym. Odnosi się do dziwacznych bądź interesujących produktów, które są trudno dostępne.

Odzież w tym stylu można dostać w sklepach typu second-hand lub na aukcjach internetowych. Znalezienie czegoś na półce sklepowej z mianem „retro” graniczy z cudem. Styl retro przedstawia nie tylko symbolikę ubioru, lecz także stylu bycia. Osoba, o której powiemy, że jest „retro” ma kilka charakterystycznych cech.

Można tu polemizować na temat różnych sfer, sposobu ubierania się czy osobowości. Skupię się jednak na ubiorze. Bycie „retro” oznacza noszenie unikatowych, trudno dostępnych ubrań. Styl przedstawia łączenie prostoty z symboliką czasów przeszłych.

Ważnym elementem są też dodatki. Wystarczy ubrać sukienkę w grochy oraz założyć na głowę opaskę. Do tego buty na koturnie oraz mała torebeczka do ręki. Usta można pomalować wyrazistym kolorem szminki. Podkreślić oczy ciemną kredką i gotowe. Warto skupić też uwagę na dodatkach. Zegarek powinien mieć dużą tarczę, najlepiej z ciemnobrązowym paskiem.

Dobrze aby były drewniane. Torebeczka powinna być dobrana kolorystycznie do butów. Na chłodniejsze dni, warto zainwestować w płaszczyk, modny jest teraz kolor musztardowy. Zapinany na guziki, najlepiej o charakterze militarnym. Styl retro przedstawia modę z przeszłości. Jeżeli dobrze zestawimy nasz ubiór z dodatkami oraz uczeszemy odpowiednią fryzurę, to z całą pewnością poczujemy się awangardowo. Miarą dzisiejszych czasów jest oryginalność. Bycie trendy oznacza bycie „retro”.