Tak, gdy smak świąt długo pozostaje na języku, a w duszy wciąż tli się ich atmosfera trudno nam oprzeć się wspomnieniom, ciężko powrócić do świata pełnego codziennej bieganiny, w niczym niepodobnej do krzątaniny przy wielkanocnym stole.

Nawet jeśli nie jesteśmy łasuchami, chodzą za nami doznane smakowitości: babka, pascha, baranek, jajka faszerowane, barszcz biały, pasztet wielkanocny… a tu już trzeba zaprać obrus zaplamiony przy gwarnym spotkaniu całej rodziny, schować koszyczki i palmy wielkanocne, by zasnęły w szafie na rok, obiecać sobie że następny dyngus będzie dla nas mniej mokrą niespodzianką, choć i tak pewnie tradycyjnie przemokniemy do suchej nitki…

Zimny prysznic - tak można określić najlepiej poświąteczny powrót do codzienności, dalekiej od wielkanocnych pieleszy, gęstej od obowiązków, niejednokrotnie pełnej problemów, gdzie najbardziej brakuje nam snu i tchu.

Jak więc poradzić sobie z tak drastyczną zmianą? Czyżby poświąteczny kac trwał dłużej niż ten noworoczny? Niemożliwe. Może warto więc po prostu, w natłoku codziennych zdarzeń, znaleźć czas na spacer – wyjść na zewnątrz, posłuchać wiosny i siebie- zwolnić, zmienić coś na stałe, zarazić innych energią. Sprawić by każdy, nawet najzwyklejszy dzień był dla nas świętem. Zadzwonić do bliskiej osoby, pokochać ten stan, gdy coś umiera i jednocześnie się rodzi. Jeszcze w duchu minionych Świąt Wielkanocnych – pojednać się ze sobą i światem.