W obliczu tak wielkiej tragedii, w jednej chwili straciliśmy „polską elitę inteligencji”. Pierwsze informacje, które widzieliśmy bądź słyszeliśmy w mediach, przyjmowaliśmy z niedowierzaniem. Cała Polska żyje tą tragedią. Można by rzec, że to apokalipsa dla świata polskiej polityki. Jak pisze Wisława Szymborska „żaden dzień się nie powtórzy, nie ma dwóch podobnych nocy”.

Ludzie którzy zginęli w katastrofie mieli swoich bliskich, rodziny, przyjaciół. Magiczny czar ich egzystencji prysł. Obejrzeliśmy polski dramat sceny politycznej, ale przede wszystkim ludzki. Szekspir pisał: „Świat jest teatrem, aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają”. Bohaterowie tego dramatu zagrali swą ostatnią rolę. Polska przeżywa kolejną martyrologię. Pozostanie pamięć, wspomnienia oraz fotografie. To wydarzenie jest symbolem dla historii Polski. Po raz kolejny w Białą Sobotę, coś się wydarzyło.

Pięć lat temu żegnaliśmy Ojca Świętego, dziś żegnamy ofiary katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem. Nie rozumiemy dlaczego tak się stało. Nie umiemy w racjonalny sposób wyjaśnić tej sytuacji. Błądzimy w studni własnych przemyśleń. Jaka będzie Polska? Co jeszcze nas może spotkać? Czas pokaże. W tych szczególnie ważnych dla nas dniach powinniśmy skupić się na modlitwie. Musimy wierzyć w lepsze jutro, mimo wszystko.