Każda mała dziewczynka ukradkiem podbiera ubrania i kosmetyki swojej mamy, aby w kącie przed lustrem niezdarnie się stroić i malować, aby być nią - swoją mamą. Jakże zabawnie wtedy wyglądają te małe kobietki, które w perłach na szyi i w za dużych szpilkach spacerują po pokoju, nucąc sobie pod nosem ulubione melodie swoich mam. Ile razy same wypowiadałyśmy te słowa jako małe dziewczynki, a często potem słyszałyśmy je z ust naszych córek: Mamo, chcę być taka jak Ty. Jak pięknie to brzmi.  

Czy tego chcemy czy nie, jesteśmy podobne do swoich matek. Dlaczego tak się dzieję? Według psychologów to matka jest najważniejszą osobą w życiu każdej córki. Jest też pierwszą kobietą jaką poznajemy, przez co jest dla nas wzorem do naśladowania. Kimś kto przekazuje nam cały zespół cech charakteru oraz wartości, które stanowią o naszej wrażliwości i kobiecości.  

Obserwując ją od pierwszych chwil swojego życia nabywamy jej codziennych rytuałów, upodobań, sposobu zachowania, a nawet poglądów na świat. Stajemy się do nich podobne. Dzięki czemu stajemy się kobietami.  

W okresie przedszkolnym i wczesnoszkolnym jesteśmy dumne z faktu oraz podekscytowane poczuciem, że aż tak jesteśmy podobne do naszych mam. Okres dojrzewania natomiast to czas buntu i burzy hormonów w naszych głowach. Wtedy zdajemy sobie sprawę z upływającego czasu. Uświadamiamy sobie, że prócz zalet mama posiada też i wady. Zaczynamy odczuwać lęk przed starością. Często wpadamy w panikę i buntujemy się przeciwko nieuniknionej kolei rzeczy przez co odrzucamy od siebie myśl, że możemy być takie same jak nasze rodzicielki.  

Doskonale każda z nas zna to uczucie, kiedy same się przyłapujemy na tym jak nasze zachowanie jest podobne do zachowania naszej mamy.  

Jako dorosłe kobiety często nieświadomie naśladujemy nasze mamy. Powielamy jej zachowania, oczywiście głośno dementując stwierdzenie, że wcale nie zachowujemy się tak jak one. Gdy przychodzi czas kiedy same stajemy się matkami, zdajemy sobie sprawę, że wychowujemy swoje dzieci w ten sam sposób jak nasze matki. Dopiero wtedy uświadamiamy sobie jakie uczucia towarzyszyły im kiedy byłyśmy małe i bezbronne. Co nimi kierowało, jakie lęki i obawy im towarzyszyły.  

Pomimo naszych protestów i wewnętrznych buntów fakt jest faktem. Jesteśmy podobne do nich, czy tego chcemy czy nie. Warto zatem pielęgnować tą niezwykłą i nierozerwalną więź.  

Każda z Nas ma w sobie coś, za co może być swojej mamie wdzięczna. U jednych jest to szyk i wdzięk, u innych wrażliwość i opiekuńczość, jeszcze innych urok osobisty oraz zaradność. Warto znaleźć w sobie te cechy, docenić je i kształtować w sobie, aby pod koniec swojego życia móc powiedzieć: „Mamo, chcę być taka jak Ty".