Skład jakościowy i ilościowy: każda tabletka powlekana zawiera 25mg, 50 mg, 100 mg, 200 mg topiramatu (Topiramatum). Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna.

Wskazania do stosowania: monoterapia lub jako lek uzupełniający u osób dorosłych i u dzieci (w wieku 2 lat lub powyżej) z częściowymi napadami padaczkowymi lub wtórnie uogólnionymi napadami padaczkowymi toniczno-klonicznymi; lek uzupełniający w leczeniu drgawek związanych z zespołem Lennoxa-Gastauta lub pierwotnie uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi.; w zapobieganiu migrenie. Leczenie powinno być rozpoczynane pod kierunkiem neurologa doświadczonego w leczeniu migreny lub w odpowiednio wykwalifikowanym oddziale szpitalnym.

Dawkowanie i sposób podawania: Zalecenia ogólne: Stosowanie doustne, niezależnie od posiłków. Tabletek nie należy dzielić (przełamywać). Dawkę początkową i szybkość jej zwiększania należy dostosować indywidualnie u każdego pacjenta. W celu uzyskania optymalnego zapobiegania napadom padaczkowym zarówno u dorosłych, jak też u dzieci, leczenie należy rozpocząć od małej dawki, a następnie stopniowo dawkę zwiększać aż do uzyskania najmniejszej dawki skutecznej. Nie ma konieczności kontrolowania stężeń topiramatu w osoczu krwi w celu uzyskania optymalnego wyniku leczenia. W rzadkich przypadkach, dodanie Epiramatu do leczenia fenytoiną, może wymagać dostosowania dawki fenytoiny w celu osiągnięcia optymalnego wyniku leczenia. Dodanie lub zaprzestanie podawania fenytoiny lub karbamazepiny z Epiramatem stosowanego jako lek uzupełniający, może powodować konieczność dostosowania dawki preparatu Epiramat.

Leczenie uzupełniające: Dorośli: Powinno się rozpoczynać od dawek 25 mg - 50 mg topiramatu podawanych raz na dobę, na noc, przez pierwszy tydzień terapii. Następnie, w odstępach 1-2 tygodniowych, dawkę dobową należy zwiększać o 25 mg - 50 mg. Potem zwiększanie dawki można przyspieszyć np. maksymalnie 100 mg w odstępach tygodniowych. Dawkę dobową należy podawać w 2. dawkach podzielonych. Dobierając dawkę leku należy się kierować odpowiedzią kliniczną. U niektórych pacjentów skuteczne może się okazać leczenie pojedynczą dawką dobową. W badaniach klinicznych, w których topiramat był stosowany w leczeniu uzupełniającym, dawka 200 mg na dobę była dawką skuteczną, a jednocześnie była to najmniejsza dawka badana. Tę dawkę można uznać za najmniejszą dawkę skuteczną. Zwykle dawka dobowa wynosi 200 mg - 400 mg i podaje się ją w 2. dawkach podzielonych. Niektórzy pacjenci otrzymywali dawkę do 1600 mg/dobę. Topiramat jest usuwany z osocza podczas hemodializy. Dlatego też w dniu wykonywania zabiegu hemodializy należy podać dodatkową dawkę preparatu równą połowie dawki dobowej. Dodatkową dawkę należy podać w dwóch dawkach podzielonych na początku i po zakończeniu hemodializy. Dawka uzupełniająca może być różna w zależności od parametrów sprzętu zastosowanego do hemodializy. Jeżeli nie występuje niewydolność nerek, zalecane dawkowanie stosuje się u wszystkich osób dorosłych, również w podeszłym wieku.

Dzieci w wieku 2 lat i powyżej: Zalecana dawka dobowa w leczeniu uzupełniającym wynosi od 5 do 9 mg/kg/mc. na dobę, podawana w 2 dawkach podzielonych. Należy rozpocząć od dawki 25 mg na dobę (lub mniejszej, w zakresie 1-3 mg/kg mc. na dobę), podawanej raz na dobę, na noc przez pierwszy tydzień. (Ponieważ tabletki powlekane są niepodzielne, w wypadku gdy wyliczona dawka jest mniejsza niż 25 mg, należy zastosować inny preparat o właściwej mocy). Następnie w odstępach dwutygodniowych, dobową dawkę należy zwiększać o 1-3 mg/kg/ mc. na dobę (podawać w dwóch dawkach podzielonych) do osiągnięcia dawki docelowej. W późniejszym okresie zwiększenie dawki można przyspieszyć (odstępy tygodniowe). Zwiększanie dawki należy weryfikować na podstawie reakcji na leczenie. Przebadano stosowanie dobowych dawek topiramatu do 30 mg/kg/mc. na dobę i dawki te były na ogół dobrze tolerowane przez pacjentów.

Monoterapia. Zalecenia ogólne W przypadku zakończenia jednoczesnego stosowania innych leków przeciwpadaczkowych i zmiany leczenia na monoterapię topiramatem, należy uwzględnić możliwą zmianę w skuteczności kontroli napadów. Nawet gdy względy bezpieczeństwa powodują konieczność natychmiastowego zakończenia podawania (stosowanych jednocześnie) innych leków przeciwpadaczkowych, zaleca się stopniowe zmniejszanie ich dawki o około jedną trzecią, w odstępach dwutygodniowych. Po zakończeniu stosowania leków indukujących enzymy metabolizujące może nastąpić zwiększenie stężenia topiramatu w osoczu krwi. W razie wystąpienia objawów klinicznych może być konieczne zmniejszenie dawki Epiramatu.

Dorośli Należy rozpocząć od dawki 25 mg na noc przez jeden tydzień. Następnie, dawkę należy stopniowo zwiększać, w odstępach 1 - lub 2-tygodniowych o 25 mg lub 50 mg na dobę podając preparat w 2. dawkach podzielonych. W przypadku gdy pacjent nie toleruje powyższego schematu stopniowego zwiększania dawki, można ją zwiększać o mniejsze ilości lub w dłuższych odstępach czasowych. Dawkowanie i stopniowe zwiększanie dawki należy weryfikować na podstawie oceny odpowiedzi na leczenie. Zalecana wstępna dawka docelowa w monoterapii topiramatem u dorosłych wynosi od 100 mg do 200 mg na dobę, a maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 500 mg. Niektórzy pacjenci z opornymi na leczenie postaciami padaczki tolerowali topiramat stosowany w monoterapii w dawkach do 1000 mg na dobę. Takie dawkowanie jest zalecane w przypadku wszystkich osób dorosłych, w tym u osób w wieku podeszłym, u których nie występują choroby nerek.

Dzieci: Leczenie dzieci w wieku 2 lat lub powyżej należy rozpocząć od dawki od 0,5 do 1 mg/kg mc., podawanej na noc przez pierwszy tydzień. Dawkę należy stopniowo zwiększać od 0,5 do 1 mg/kg mc. na dobę w odstępach 1-2 tygodniowych, podając preparat w dwóch dawkach podzielonych. W przypadku, gdy dziecko nie toleruje tak zaplanowanego schematu stopniowego zwiększania dawki, można ją zwiększać o mniejsze ilości lub w dłuższych odstępach czasowych. Dawkowanie i stopniowe zwiększanie dawki należy weryfikować na podstawie oceny reakcji na leczenie. Zalecana wstępna dawka docelowa w monoterapii topiramatem u dzieci w wieku 2 lat lub powyżej wynosi 3 do 6 mg/kg mc. na dobę. Dzieci, u których niedawno rozpoznano częściowe napady padaczkowe otrzymywały dawki do 500 mg topiramatu na dobę.

Migrena: Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg przyjmowanej na noc przez pierwszy tydzień. Następnie dawkę można zwiększyć o 25 mg na dobę, w odstępach jednotygodniowych. W przypadku, gdy pacjent nie toleruje powyższego schematu zwiększania dawki, można ją zwiększać w dłuższych odstępach czasowych. Zalecana dawka dobowa topiramatu w zapobieganiu migrenie wynosi 100 mg na dobę przyjmowana w dwóch dawkach podzielonych. Dawkowanie i stopniowe zwiększanie dawki lekarz weryfikuje na podstawie oceny reakcji na leczenie. Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na topiramat lub którąkolwiek substancję pomocniczą.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania : Leki przeciwpadaczkowe, w tym Epiramat, należy odstawiać stopniowo, aby zmniejszyć możliwość zwiększenia częstości napadów padaczkowych. W badaniach klinicznych z udziałem osób dorosłych, dawki topiramatu były zmniejszane o 100 mg/dobę w odstępach 1-tygodniowych. U niektórych pacjentów preparat odstawiano szybciej, bez powikłań klinicznych. Topiramat w postaci niezmienionej oraz jego metabolity są wydalane głównie przez nerki. Eliminacja topiramatu przez nerki zależy od czynności nerek i jest niezależna od wieku pacjenta. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek, stężenie topiramatu w osoczu osiąga stan stacjonarny po 10 do 15 dniach stosowania, podczas gdy u pacjentów z prawidłową czynnością nerek stan stacjonarny występuje po 4 do 8 dniach stosowania. W przypadku braku oczekiwanej skuteczności nie należy leku odstawiać przedwcześnie (w okresie zwiększania dawki), gdy nie został osiągnięty stan stacjonarny stężenia leku. Ponieważ u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek czas potrzebny do osiągnięcia stężenia topiramatu w stanie stacjonarnym w osoczu może być wydłużony po podaniu każdej dawki, zwiększanie dawek topiramatu, podobnie jak u pozostałych pacjentów, należy prowadzić w oparciu o reakcję na leczenie tzn. kontrole napadów oraz występowanie działań niepożądanych. Podczas stosowania leku, bardzo ważne jest zapewnienie odpowiedniego nawodnienia organizmu. Nawodnienie może zmniejszyć ryzyko rozwoju kamicy nerkowej. Ponadto, prawidłowe nawodnienie przed i w trakcie takich czynności jak wysiłek fizyczny czy przebywanie w wysokiej temperaturze może zmniejszać ryzyko wystąpienia zdarzeń niepożądanych związanych z przegrzaniem. Podczas stosowania topiramatu obserwowano częstsze występowanie zaburzeń nastroju i depresji. W trakcie badań klinicznych topiramatu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, które obejmowały zarówno wskazania zarejestrowane, jak i wskazania podlegające badaniom, stwierdzono występowanie prób samobójczych z częstością 0,003 (13 zdarzeń/3999 pacjentów w ciągu roku) u pacjentów otrzymujących topiramat oraz zerową częstość prób samobójczych (0 zdarzeń/1430 pacjentów w ciągu roku) u pacjentów otrzymujących placebo. W przebiegu badania dotyczącego choroby dwubiegunowej, opisano jedno samobójstwo pacjenta otrzymującego topiramat. U niektórych pacjentów, zwłaszcza tych z predyspozycją do kamicy nerkowej może wystąpić zwiększone ryzyko powstawania kamieni nerkowych i związanych z tym objawów przedmiotowych i podmiotowych jak: kolka nerkowa, bóle w okolicy lędźwiowej czy w boku. Czynnikami ryzyka kamicy nerkowej są: wcześniejsze występowanie kamieni, kamica w wywiadzie rodzinnym oraz hiperkalciuria. Jednak żaden z tych czynników nie pozwala na jednoznaczne przewidzenie wystąpienia kamicy nerkowej w czasie leczenia topiramatem. Ponadto, ryzyko to może być zwiększone u pacjentów, którzy przyjmują inne leki sprzyjające powstawaniu kamieni nerkowych. Nie stwierdzono występowania kamicy u dzieci. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, topiramat należy stosować ostrożnie, ze względu na możliwość zmniejszenia klirensu topiramatu. U pacjentów przyjmujących topiramat raportowano wystąpienie zespołu składającego się z nagłej krótkowzroczności i wtórnej jaskry z zamkniętym kątem przesączania. Objawami zespołu są: zmniejszenie ostrości widzenia i (lub) ból gałki ocznej. W badaniach oftamologicznych można stwierdzić: krótkowzroczność, spłycenie przedniej komory oka, przekrwienie gałki ocznej oraz podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe. Może występować, lub nie, rozszerzenie źrenicy. Zespołowi może towarzyszyć wysięk nadrzęskowy powodujący przesunięcie do przodu soczewki i tęczówki z wtórnym zamknięciem kąta przesączania. Objawy pojawiają się typowo w ciągu 1 miesiąca od rozpoczęcia leczenia topiramatem. W przeciwieństwie do pierwotnej jaskry z wąskim kątem przesączania, która rzadko występuje przed 40 rokiem życia, jaskrę wtórną z zamkniętym kątem przesączania związaną z przyjmowaniem topiramatu obserwowano zarówno u dzieci jak i u dorosłych. Leczenie obejmuje: najszybsze jak to jest możliwe, w ocenie lekarza prowadzącego, przerwanie leczenia preparatem Epiramat i postępowanie zmierzające do obniżenia ciśnienia w gałce ocznej. Działania te zwykle prowadzą do obniżenia ciśnienia wewnątrzgałkowego. Nieleczone, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe niezależnie od etiologii, może prowadzić do poważnych następstw, łącznie z całkowitą utratą wzroku. Podczas leczenia topiramatem może wystąpić hiperchloremiczna kwasica metaboliczna z prawidłową luką anionową (tzn. zmniejszeniem stężenia dwuwęglanów w surowicy krwi poniżej dolnej granicy normy, przy braku zasadowicy oddechowej). Zmniejszenie stężenia dwuwęglanów surowicy jest spowodowane hamującym działaniem topiramatu na aktywność anhydrazy węglanowej w nerkach. Zmniejszenie stężenia dwuwęglanów w surowicy może wystąpić zarówno na początku podawania leku, jak i w późniejszym okresie leczenia. Zmniejszenie to jest zwykle niewielkie do umiarkowanego (średnio wynosi 4 mmol/l po dawkach topiramatu 100 mg na dobę lub większych u dorosłych oraz około 6 mg/kg mc./dobę u dzieci). Rzadko zdarza się by u pacjentów stężenie dwuwęglanów w surowicy krwi zmniejszało się poniżej 10 mmol/l. Niektóre stany chorobowe i procedury lecznicze usposabiające do rozwoju kwasicy (takie jak: choroby nerek, ciężkie zaburzenia oddechowe, stan padaczkowy, biegunka, zabiegi chirurgiczne, dieta ketogenna, niektóre leki) mogą dodatkowo, poza samym topiramatem, wpływać na zmniejszenie stężenia dwuwęglanów w surowicy krwi. Przewlekła kwasica metaboliczna u dzieci może spowolnić tempo wzrostu. Wpływ topiramatu na wzrost i rozwój kośćca nie został w sposób systematyczny zbadany w populacji dziecięcej ani u dorosłych. Zależnie od współistniejących stanów predysponujących, podczas leczenia topiramatem, zaleca się właściwą ocenę obejmującą oznaczanie stężenia dwuwęglanów w surowicy krwi. W przypadku wystąpienia i utrzymywania się kwasicy metabolicznej, lekarz powinien rozważyć zmniejszenie dawki lub zaprzestanie terapii topiramatem (poprzedzone stopniowym redukowaniem dawek). Jeżeli podczas leczenia wystąpi zmniejszenie masy ciała, można rozważyć zwiększenie ilości spożywanego pokarmu lub stosowanie diety uzupełniającej. Epiramat zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy Lappa lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Działania niepożądane: Stwierdzone działania niepożądane sklasyfikowano według zmodyfikowanego nazewnictwa Światowej Organizacji Zdrowia (WHO-ART) Badania kliniczne dotyczące leczenia uzupełniającego Ponieważ topiramat najczęściej stosowany był w skojarzeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, nie jest możliwe określenie, który z tych leków (jeśli którykolwiek) był związany z wystąpieniem zdarzenia niepożądanego.

Dorośli :W badaniach klinicznych z podwójnie ślepą próbą, w tym obejmujących szybkie nasycenie topiramatem, następujące zdarzenia niepożądane występowały z częstotliwością większą lub równą 5% oraz z większą vs. placebo: senność, zawroty głowy, zwiększona pobudliwość nerwowa, ataksja, zmęczenie, zaburzenia mowy, spowolnienie psychoruchowe, zaburzenia widzenia, niesprecyzowane inaczej zaburzenia pamięci, splątanie, parestezje, podwójne widzenie, jadłowstręt, oczopląs, nudności, zmniejszenie masy ciała, trudności w wysławianiu się, trudności w koncentracji uwagi, depresja, bóle brzucha, astenia i zaburzenia nastroju. Zdarzenia niepożądane, które występowały rzadziej, lecz były uważane za potencjalnie istotne klinicznie, obejmowały: zaburzenia smaku, pobudzenie, zaburzenia poznawcze, chwiejność emocjonalną, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia chodu, apatię, psychozy i objawy psychotyczne, zachowanie agresywne, leukopenię i kamicę nerkową. Odnotowano także pojedyncze przypadki występowania zmian zakrzepowo-zatorowych, jednak nie ustalono związku przyczynowego ze stosowaniem leku.

Dzieci: zdarzenia niepożądane, występowały z częstotliwością równą lub większą niż 5% oraz z większą vs. placebo: senność, jadłowstręt, zmęczenie, zwiększona pobudliwość nerwowa, zaburzenia osobowości, trudności w koncentracji uwagi, reakcje agresywne, zmniejszenie masy ciała, zaburzenia chodu, zaburzenia nastroju, niezborność ruchowa, zwiększone wydzielanie śliny, nudności, niesprecyzowane inaczej zaburzenia pamięci, hiperkinezja, zawroty głowy, zaburzenia mowy i parestezje. Zdarzenia niepożądane, które występowały rzadziej, lecz były uważane za potencjalnie istotne klinicznie obejmowały: chwiejność emocjonalną, pobudzenie, apatię, zaburzenia poznawcze, spowolnienie psychoruchowe, splątanie, omamy, depresję i leukopenię.

Badania kliniczne dotyczące monoterapii: Pod względem jakościowym, zdarzenia niepożądane, obserwowane w trakcie stosowania topiramatu w monoterapii były podobne do zdarzeń niepożądanych stwierdzonych podczas stosowania topiramatu jako leku uzupełniającego. W monoterapii, z wyjątkiem parestezji i zmęczenia, pozostałe działania niepożądane zgłaszano równie często lub rzadziej.

Dorośli: istotne klinicznie zdarzenia niepożądane, występowały z częstością równą lub większą niż 10 %: parestezje, bóle głowy, zmęczenie, zawroty głowy, senność, zmniejszenie masy ciała, nudności i jadłowstręt.

Dzieci: W badaniach klinicznych z podwójnie ślepą próbą następujące, istotne klinicznie zdarzenia niepożądane, występowały z częstością równą lub większą od 10 % w grupie dzieci leczonych topiramatem: ból głowy, zmęczenie, jadłowstręt i senność.

Badania kliniczne dotyczące migreny: istotne kliniczne zdarzenia niepożądane występowały z częstością równą lub większą od 5% oraz z większą vs. placebo: zmęczenie, parestezje, zawroty głowy, niedoczulica, trudności w wysławianiu się, nudności, biegunka, niestrawność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zmniejszenie masy ciała, jadłowstręt, bliżej niesprecyzowane zaburzenia pamięci, trudności w koncentracji uwagi, senność, bezsenność, niepokój, zaburzenia nastroju, depresja, przenikanie smaków, zaburzenia widzenia. U pacjentów leczonych topiramatem zaobserwowano średnie procentowe zmiany masy ciała zależnie od dawki, które nie były zgłaszane w grupie placebo. Obserwowano średnie zmiany o 0,0 %-2,3%, - 3,2% i 3,8% odpowiednio w grupie placebo, grupie leczonej topiramatem w dawce 50 mg, 100 mg i 200 mg.

Wyniki obserwacji po wprowadzeniu topiramatu do obrotu: Istnieją doniesienia o zwiększeniu wartości wyników prób wątrobowych u pacjentów przyjmujących topiramat, jako jedyny lek lub razem z innymi lekami. Pojedyncze raporty wskazywały na występowanie przypadków zapalenia wątroby i niewydolności wątroby u pacjentów otrzymujących różne leki podczas leczenia topiramatem. Zgłaszano również pojedyncze doniesienia o występowaniu pęcherzowych zmian skórnych i reakcji ze strony błon śluzowych (w tym: rumienia wielopostaciowego, pęcherzycy, zespołu Stevens-Johnsona oraz toksycznej martwicy rozpływnej naskórka). Większość z tych raportów dotyczyła pacjentów otrzymujących równocześnie inne leki, mogące także powodować zmiany pęcherzowe na skórze oraz odczyny ze strony błon śluzowych. Stosując topiramat rzadko obserwowano u pacjentów zmniejszone pocenie się. Większość doniesień na ten temat odnotowano u dzieci. Myśli i próby samobójcze, a także samobójstwa opisywano bardzo rzadko. Rzadko obserwowano kwasicę metaboliczną.

Podmiot odpowiedzialny: FARMACOM Spółka z o.o. ul. Mogilska 80, 31 – 546 Kraków, Polska. Informacji medycznej udziela: Teva Polska®, ul. Domaniewska 50A, 02-672 Warszawa, tel +48 22 345 90 00, fax +48 22 345 93 01, http://www.teva.pl/. Numery pozwoleń MZ: 12582, 12580, 12581, 12583. Kategoria dostępności: leki wydawane z przepisu lekarza - Rp. Przed przepisaniem leku należy zapoznać się z pełną informacją o leku zawartą w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Maksymalna urzędowa cena detaliczna: Epiramat tabl. powl. 25 mg x 28 szt. 19,53 zł, : Epiramat tabl. powl. 50 mg x 28 szt. 36,65 zł, Epiramat tabl. powl. 100 mg x 28 szt. 66,26 zł, : Epiramat tabl. powl. 200 mg x 28 szt. 123,71 zł (stan na 16.03.2009 r.). Maksymalna dopłata pacjenta z refundacją w padaczce opornej na leczenie: Epiramat tabl. powl. 25 mg x 28 szt. 3,20 zł, : Epiramat tabl. powl. 50 mg x 28 szt. 3,20 zł, Epiramat tabl. powl. 100 mg x 28 szt. 3,20 zł, : Epiramat tabl. powl. 200 mg x 28 szt. 3,20 zł (stan na 16.03.2009 r.)